Alone, But Not Empty: The Poetry Within Me”❤️

Today is the 19th day of my blog .There is something special about being alone 🌙Not loneliness, but silence… a quiet space where my thoughts begin to speak 🤍Whenever I find myself alone, I start writing poems ✍️It’s not something I plan. It just happens 🌿Words slowly come to me, like they were waiting for that exact moment ⏳Sometimes, my poems are filled with sadness 💔Sometimes, they carry hope 🌈And sometimes, they are just a mix of everything I feel but cannot explain 🌊Writing poetry has become my way of understanding myself 🪞When I cannot talk to anyone, I talk to my paper 📖When my heart feels heavy, my words make it lighter 🕊️Being alone is no longer something I fear 🌌Because in that silence, I discover my creativity 🎨I discover my voice 🎤Maybe not everyone will understand my poems 🤷‍♀️But that’s okay 🌸Because they are a part of me — honest, raw, and real ❤️So whenever I am alone,I don’t feel empty anymore… 🌻I just start writing ✨

Bye all... 🌸

This is my first sinhala poem.

ලොවෙන් සැගවී සිටී නෙතු     මා
සන්තාප හද තුල නිවා    හඩ  වා
අසා ඉන්නට කෙනෙකු හා      මා
නැති වුවොත් ජිවිත නැසී       මා

හුදෙකලා වී මැලවි පර           වූ
සතුට අහලක නැත සදා         මා
ගුර ගුරා ලෝ ගිනි දියේ          මා
සොයන්නේ මෘදු හඬක් සුව    මා

කෙනෙකු වේ නම් සරන ගිය     මා
නැවත කිසි දින නොයෙයි මා     හා
ඇත හැරුනු සිහිනෙක ගිලෙන්    මා
කෙසේ සතුටක් ලබන් හිත         මා
ලාවන්‍යා ♥️